Slayer – "Christ Illusion"

American Recordings 2006

γράφει ο Κώστας Τσιακμάκης email

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ:

Tι μπορεί να περιμένει κανείς από μία μπάντα που έχει κλείσει 25 χρόνια ζωής;

Συνήθως τίποτα.

Οι ιδέες στερεύουν, η όλη φάση γίνεται αγγαρεία , οι πάλαι ποτέ αλαλάζοντες, αναμαλλιασμένοι νέοι γίνοται μεσήλικες δημόσιοι υπάλληλοι και οι τελευταίες τους δουλειές μια σκατά από τα ίδια.

Αυτός είναι ο κανόνας όταν μιλάμε για συμβατικές μπάντες. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με μία από τις μεγαλύτερες, αν όχι την μεγαλύτερη , thrash metal μπάντα όλων των εποχών.

Με τον Dave Lombardo ξανά στα drums, οι Slayer αφήνουν τους πειραματισμούς των δύο τελευταίων δίσκων κατά μέρος και γυρνάνε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το "Christ Illusion" θα μπορούσε να αποτελέσει την φυσική συνέχεια του "Seasons in the Abyss", όχι όμως με τη λογική του αναμασήματος. Μακράν ο καλύτερος τους δίσκος εδώ και πολλά χρόνια, σίγουρα αξίζει μια θέση μεταξύ των all-time classics της μπάντας.

Το χαρακτηριστικό «ξύσιμο» στην εισαγωγή του πρώτου κομματιού “Flesh storm” διαδέχεται η καταιγίδα, τα γνωστά Slayerικά κοψίματα εναλλάσονται με πιο αργά περάσματα και όλα αυτά σε συνδυασμό με τα ανελέητα γκάζια που κατέχουν τη μερίδα του λέοντος συνθέτουν ένα πραγματικό διαμάντι, έναν πραγματικό Slayer δίσκο.

Ένας συνοπτικός χαρακτηρισμός που του αρμόζει είναι γαμώχριστο thrash metal. Οι στίχοι στήνουν το παραμυθάκι του χριστιανισμού στον τοίχο και το γαζώνουν ανελέητα και όχι μόνο. Οι Slayer φροντίζουν να κάνουν ξεκάθαρη την απέχθεια τους για κάθε θρησκεία και η μορφή του σατανά εμφανίζεται όχι με την γραφική έννοια καραγκιόζηδων τύπου Deicide αλλά ,ας μου επιτραπεί η έκφραση, με την «μπακουνική» έννοια, ως πρόκληση και ως αντίπαλο δέος στους κατασκευασμένους από τους ανθρώπους θεούς.

Επιπλέον, η μπάντα καταθέτει την άποψη της για τον πόλεμο και την πολιτική κατάσταση στον κόσμο με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολίες (πολλές πίπες έχουν ειπωθεί κατά καιρούς για τα πολιτικά πιστεύω τους). Φυσικά για κάθε τι που πραγματεύονται οι Slayer στα τραγούδια τους , χρησιμοποιούν , όπως το συνηθίζουν , ακραία στιχουργία και εικόνες (εκεί βρήκαν πάτημα στο παρελθόν η αστυνομία του politically correct για να τους βγάλει φασίστες).

Κλείνοντας, επανέρχομαι πάλι στο θέμα Lombardo. Η επιστροφή του φαίνεται να έδρασε καταλυτικά και σίγουρα, όσες καλές ιδέες και αν είχε η μπάντα, τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς το εκπληκτικό του παίξιμο και τον τόσο χαρακτηριστικό ήχο που αυτό προσδίδει.

morethansounds/18 Ιανουαρίου 2006